Ola de novo, rapazada do Courel!
Teño que contarvos algo moi importante. Estiven mirando con moita atención a estraña imaxe que apareceu xunto á caixa de música extraterrestre. Ao principio parecía imposible entendela: símbolos rarísimos, liñas que parecían mapas de estrelas, círculos, marcas musicais e unha especie de escritura que non se parece a ningún idioma da Terra.
Pero xa sabedes que eu son bastante teimudo cando hai un misterio polo medio.
Despois de moitas probas, de mirar a imaxe do dereito e do revés e de comparar símbolos, creo que conseguín descifrar unha parte das instrucións. E o que descubrín é incrible.
Polo visto, os habitantes dese planeta afastado recibiron o voso podcast. Si, si: o voso podcast! Aquel no que contades a historia de Apocalipsis alien e no que a música, a imaxinación e as voces do Courel viaxaron moito máis lonxe do que pensabamos.
Segundo a mensaxe, o podcast está a ter un grandísimo éxito no seu planeta. Din que alí o escoitan unha e outra vez, que lles chamou moito a atención a forma que temos de contar historias e que a nosa música lles axudou a entender mellor como somos os nenos e nenas da Terra.
E por iso tomaron unha decisión moi importante.
Agora están seguros de que vós sodes os indicados para axudarlles na súa misión!!
Por esa razón nos enviaron a súa caixa de música.
A caixa non é un xoguete calquera. Tampouco é só un instrumento. Segundo as instrucións, é unha máquina musical moi antiga, construída para viaxar entre mundos a través dos sons. A súa maxia musical vainos permitir facer cousas sorprendentes: poderemos viaxar por diferentes lugares do mundo, coñecer músicas afastadas, descubrir sons doutros tempos e, se conseguimos aprender a usala ben, incluso poderemos viaxar no tempo.
Pero hai algo aínda máis importante.
A caixa vainos axudar a comunicarnos con eles.
O problema é que, polo de agora, o sinal aínda é moi feble. A mensaxe chega con cortes, os símbolos non se entenden de todo e ás veces a caixa só emite pequenos sons, como se estivese intentando falar pero non tivese forza suficiente.
Nas instrucións aparece unha idea moi clara: para mellorar a conexión, precisamos crear unha música interestelar.
Non serve calquera música. Ten que ser unha peza feita con concentración, traballo en equipo e moita enerxía musical. Algo parecido ao que fixemos con Apocalipsis alien, cando conseguimos tocar todos xuntos e transformar unha melodía nunha auténtica misión sonora.
Pero esta vez haberá unha diferenza moi especial.
Un neno ou unha nena terá que tocar un dos instrumentos que preparamos para a caixa de música extraterrestre. Empezaremos polo de máis idade e así cada día iredes rotando, seguindo a orde de maior a menos. Ese instrumento conectará coa caixa e axudará a activar o sinal. Mentres tanto, o resto do grupo tocará os instrumentos terrestres, porque tamén son necesarios: a caixa precisa sons da Terra para poder entendernos mellor.
Cando toquemos a peza, a caixa rexistraraa directamente e despois teremos que enviala ao espazo usando o sistema de sinais da caixa e o seu theremin.
Si, lestes ben: enviala ao espazo.
A música sairá da aula, pasará pola caixa, transformarase nun sinal interestelar e viaxará ata ese planeta afastado. Se todo sae ben, a ponte musical quedará aberta e a comunicación co seu planeta quedará establecida. Despois, eles poderán respondernos.
Pero hai unha cousa importante: as mensaxes entre mundos afastados non chegan ao momento. Segundo o que puiden descifrar, a seguinte resposta tardará aproximadamente unha semana en chegar.
Así que xa sabedes, alumnado do Courel: a misión comeza agora.
Temos unha caixa de música extraterrestre.
Temos instrumentos terrestres.
Temos un theremin na caixa.
Temos unha música que enviar ao espazo.
E, sobre todo, temos algo que ningún planeta pode fabricar nun laboratorio: imaxinación, música e ganas de axudar.
Estade atentos.
A caixa xa espertou.
E creo que alguén, dende moi lonxe, está escoitando.
Roberto
